Türk Siyaseti ve Türkiye Siyasi Tarihi - Video Projesi - Türk ve İslam Tarihi - Türk Dna'sı

Hollanda'da Gülen Hareketi: Hareketten Ayrılmak Mümkünmüdür?

Burada Hollanda'da Fethullah Gülen Örgütlenmesi Hakkında Raporlar hakkında önemli başlıklar bulabilirsiniz.

Hollanda'da Gülen Hareketi: Hareketten Ayrılmak Mümkünmüdür?

Mesajgönderen TurkmenCopur » 08 Nis 2011, 23:57

Is breken met de beweging mogelijk?

Zoals mensen om uiteenlopende redenen en via verschillende kanalen tot de beweging toetreden en in verschillende mate binnen de beweging actief kunnen zijn, zo zijn er ook uiteenlopende redenen waarom leden na verloop van tijd zich er weer uit terugtrekken of er helemaal mee breken. Er zijn geen aanwijzingen dat het mensen die willen uittreden bijzonder moeilijk gemaakt wordt, zoals door de buitenwacht wel is beweerd. Ondanks de sterke sociale controle en druk tot conformeren die er binnen de beweging bestaat blijken mensen zich toch vrij gemakkelijk ervan los te kunnen maken, zonder dat het daarbij tot een conflict of een volledige breuk hoeft te komen. Onder de respondenten die we via eigen contacten hebben bereikt zijn er nogal wat die om uiteenlopende redenen de beweging hebben verlaten, maar toch een zekere loyaliteit blijven voelen. Drie gevallen worden kort behandeld.

H: erkenning van de eigen homoseksualiteit als reden met de beweging te breken

H. , nu 28 jaar oud, is in Nederland geboren en opgegroeid. Zijn familie is afkomstig uit Erzurum en is zoals veel Turken uit die regio sterk nationalistische georienteerd; zijn vader was in de jaren zeventig in Turkije een actief lid van de MHP (de partij van de 'Grijze Wolven'). Hoewel de familie niet bijzonder religieus is werd Gülen zeer gerespecteerd vanwege zijn nationalisme en de warme betrekkingen tussen MHP-leider Türkeş en Gülen. In zijn puberteit ontdekte H. dat hij homoseksuele gevoelens had. Dat was in zijn sociale omgeving onaanvaardbaar, en H. deed zijn uiterste best die gevoelens te onderdrukken. Tijdens een vakantie in Turkije, toen hij al twintig was, vertelde hij een neef, de persoon die hij het meest vertrouwde, over zijn homoseksualiteit en de existentiele onzekerheid die hij erdoor voelde. De neef, die zelf een Gülen-volgeling was, werd eerst vreselijk boos maar raadde hem uiteindelijk aan zich ter genezing bij de Hizmet aan te sluiten en het pad van Üstad en Hocaefendi te volgen. Nooit moest hij met ook maar een woord over zijn homoseksuele neigingen spreken, want dan zou hij zeker uitgestoten worden. Terug in Nederland zocht H. contact met een student die hem ooit eens had uitgenodigd voor een iftar (breken van het vasten) in een dersane en vertelde dat hij meer van de Hizmet wilde weten. Na een aantal bezoeken aan een dersane kreeg hij zelf een kamer in een dersane aangeboden. De discipline, en de geschriften van Nursi en Gülen die bestudeerd moesten worden, boeiden hem niet echt, maar hij hoopte op deze manier zijn homoseksualiteit te overwinnen en hield vol. Heel frequent voerde hij het nachtelijke tahajjud-gebed uit. Homoseksualiteit werd in de dersane nooit expliciet ter sprake gebracht, maar de grenzen van moreel acceptabel gedrag werden heel duidelijk gemaakt. In verband met zijn studie bracht hij eens een boek mee waarin naaktfoto's van mannen en vrouwen stonden. Een huisgenoot attendeerde de abi hierop, en H. werd onmiddellijk ter verantwoording geroepen en kreeg te horen dat hij dat boek maar op school in een kluis moest opbergen. Toen hij eens boeken in zijn tas had van drie Turkse literaire schrijvers die als homoseksueel bekend staan, zei de abi dat dit wel een heel bizarre combinatie van auteurs was en dat hij zich beter kon verdiepen in de Risale-i Nur.

H. was doodsbang dat zijn homoseksualiteit ontdekt zou worden. Na tweeeneenhalf jaar in de dersane was hij niet genezen, maar realiseerde hij zich dat zijn angstgevoelens alleen maar waren toegenomen. Hij leerde een Nederlandse man kennen die hem hielp zijn eigen homoseksualiteit te accepteren en verbrak de banden met de Hizmet. Niemand in zijn oude kennissenkring en niemand binnen zijn familie, behalve zijn neef in Turkije, weet nog van zijn homoseksualiteit, en het helpt dat hij een beroep gevonden heeft dat hem buiten de Turkse gemeenschap plaatst. Hij gaat bijna uitsluitend met autochtone Nederlanders om, en met een paar andere homo's van moslimachtergrond, met wie hij discussieert over islam en homoseksualiteit. Achteraf is H. kritisch over de autoritaire structuur van de beweging en de onkritische manier van discussieren waarbij niemand een abi durft te bekritiseren of lastige vragen te stellen. Hij is vooral blij, verlost te zijn van de angst voor ontdekking van zijn homoseksualiteit - maar hij voegt daar direct aan toe dat die radicale afwijzing van homoseksualiteit niet specifiek is voor de Gülenbeweging alleen en evenmin alleen bij islamitische bewegingen te vinden is, maar evengoed onder seculiere nationalisten.

C: Koerdische identiteit als breekpunt

C., de al eerder genoemde Koerd in Den Haag die in de jaren negentig de sohbets van de beweging begon te volgen, botste een paar maal met abis over zijn benadrukken van zijn Koerdische identiteit. Hij kreeg acht kinderen, die hij allemaal Koerdische namen gaf (wat in Turkije niet toegestaan geweest zou zijn). Hij werd hier een paar maal over aangesproken; de abi vroeg waarom hij zijn kinderen geen mooie islamitische namen gaf zoals Mehmet, Fatih of Abdullah. Dat was niet de enige afwijzing van Koerdische identiteit die hij ervoer en die hem kwetste. Hij begon te zien dat de Hizmet Koerden wel accepteerde, maar alleen als die zich zouden verturksen. Later stelde C. eens voor dat er ook sohbets in het Koerdisch gegeven zouden worden; in Den Haag woonden immers veel Koerden die liever Koerdisch dan Turks spraken (zoals zijn eigen vrouw, die pas een beetje Turks leerde van de ablas).

Sommige van de broeders en abis reageerden woedend - terwijl ze er geen probleem mee hebben sohbets in het Nederlands of Engels te verzorgen. Over politiek mocht eigenlijk niet gepraat worden, maar bij de Hizmet werd wel regelmatig over terroristen gesproken, waarmee ze de PKK bedoelden, en nooit hoorde hij een kritische opmerking over het bloedige optreden van het Turkse leger. C. vervreemdde geleidelijk van zijn geloofsbroeders, en in 2005 nam hij definitief afstand van de Hizmet. Hij is nog steeds een vrome moslim en heeft nog steeds Turkse vrienden maar is diep teleurgesteld in de Hizmet. Ze praten daar over dialoog en willen zelfs met boeddhisten praten, maar de Koerden accepteren ze niet. Volgens C. zijn er maar weinig Koerden actief binnen de Hizmet.

S: liefdesrelatie met een partner als breukpunt

S. groeide op in Turkije, terwijl zijn vader in Nederland werkte en een maand per jaar terug kwam naar Turkije. De familie was aanvankelijk niet strikt praktiserend moslim, maar de vader van S. regelde dat hij toen hij 12 werd naar een internaat van de Hizmet kon gaan. Veel van zijn medeleerlingen kwamen van arme families op het platteland en konden gratis op het internaat verblijven; S.'s vader, die een goede baan had in Nederland, droeg wel aanzienlijk bij aan de kosten. Het was in dit internaat dat S. regelmatig begon te bidden - niet omdat hij daartoe verplicht werd, benadrukt hij, maar omdat hij zag dat de andere jongens dat allemaal deden. Drie jaar later, in 1992, liet zijn vader de hele familie naar Nederland overkomen. Het eerste jaar had S. geen contact met de Hizmet. Hij wilde zich na een jaar bij een MAVO inschrijven, maar omdat hij nog niet voldoende Nederlands geleerd had, werd hij niet toegelaten. Hij deed een jaar VMBO en toen ook dat niet goed ging, riep hij de hulp van de Hizmet in. Een abi haalde hem naar een andere stad en hielp hem daar op school te komen. Hij woonde er in een dersane. Met steun van de abi lukte het hem de MAVO af te maken, vervolgens de HAVO en uiteindelijk toegelaten te worden tot een HBO-opleiding.

Een van de taken die hij had als student in een dersane, naast de studie en godsdienstoefeningen, was het colporteren van het maandblad van de Hizmet, Sızıntı. In een Turkse winkel die hij hierbij veel aandeed, kreeg hij kennis aan een Turks meisje, op wie hij verliefd werd en met wie hij in het geheim een (platonische) relatie begon. Na twee jaar ontdekten medebewoners van de dersane deze relatie en informeerden de abi van de dersane. Die sprak hem vermanend toe - de regels van de Hizmet zijn duidelijk; dit soort relaties zijn niet toegestaan - maar stelde zich verdraagzaam op. Pas toen na tamelijk lange tijd duidelijk werd dat S. niet van plan was de relatie op te geven, nam de abi contact op met zijn vader, die erg boos werd. De abi legde aan zijn vader uit dat S. zo niet in de dersane kon blijven, omdat hij een slecht voorbeeld voor de anderen zou zijn, en zijn vader was het daarmee eens. Uiteindelijk is S. uit de dersane weggegaan en met zijn partner getrouwd. Dat betekende wel dat hij zijn HBO-opleiding niet heeft kunnen afronden, want hij moest geld gaan verdienen.
De eerstvolgende jaren hield hij afstand tot de Hizmet, want hoewel verschillende abi's op zijn bruiloft waren gekomen, was hij erg ontevreden over de gang van zaken, vooral ook toen hij zag dat de andere jongens uit de dersane hun studie afmaakten en goede banen vonden. Niettemin wil hij verder geen kwaad woord horen over de beweging, want hij heeft er toch veel aan te danken.

Deze drie voorbeelden laten zien dat er weinig echte dwang is binnen de instellingen, maar wel een sterke sociale controle, en daardoor druk tot conformeren. In geen van deze gevallen werd een poging gedaan uittreding te belemmeren. Andere gevallen waarbij dat wel gebeurde of waarbij sprake is geweest van serieuze dwang zijn ons niet bekend geworden, hoewel bewust naar zulke gevallen is gezocht. Over mensen die uit de beweging treden, wordt wel negatief gesproken maar er worden, voor zover ons is gebleken, geen andere sancties toegepast dan sociale uitsluiting en roddel. De deuren worden ook niet definitief gesloten: de weggelopen persoon kan altijd terugkeren - zoals wordt geîllustreerd door de verdere ervaringen van S.

S. en zijn vrouw werkten allebei maar voelden zich sociaal geîsoleerd. Contacten met Nederlandse collega's bleven beperkt tot de werksituatie; verder gaande sociale contacten hielden de Nederlanders af. Nadat vier jaar verstreken waren en hun eerste kind geboren was, besloten ze uit behoefte aan gezelligheid toch weer contact te zoeken met de Hizmet, omdat die veel activiteiten aanbiedt: kook- en naailessen, Nederlandse taalles, lessen in kinderverzorging en natuurlijk sohbets voor mannen en voor vrouwen, de regelmatige bijeenkomsten waar soms Nursi en Gülen gelezen worden en soms over zaken van alledag wordt gesproken. Mensen van de Hizmet tonen ook altijd belangstelling voor elkaar en staan klaar om elkaar te helpen; niet alleen die hoogopgeleiden onderling, maar ze behandelen ook S., die maar eenvoudig werk verricht, met respect en helpen als hij daar behoefte aan heeft. Bij de Hizmet ontmoetten ze een paar gezinnen waar ze nu veel contact mee hebben.

Kaynakça
Kitap: De Fethullah Gülenbeweging in Nederland
Yazar: Martin van Bruinessen
Kullanıcı avatarı
TurkmenCopur
Genelkurmay Başkanı
Genelkurmay Başkanı
 
Mesajlar: 13983
Kayıt: 29 Eki 2010, 17:26

Dön Hollanda'da Fethullah Gülen Örgütlenmesi Hakkında Raporlar

Kimler çevrimiçi

Bu forumu gezen kullanıcılar: Hiç bir kayıtlı kullanıcı yok ve 2 misafir