Türk Siyaseti ve Türkiye Siyasi Tarihi - Video Projesi - Türk ve İslam Tarihi - Türk Dna'sı

1929 Buhranı ve Komplo Teorileri

Birinci Dünya Savaşının galibi İngiltere'dir. İngiliz devletini yöneten unsur kraliyet hanedanlığıdır. Bilindiği gibi İngilizler, Almanlar, Hollandalılar ve Fransızlar gibi Cermen milletinin bir mensubudurlar.
Birinci Dünya Savaşından sonra Dünyayı yöneten unsurun Birinci Dünya Savaşının galibi ve baş aktörü olan ülkenin olduğunu anlamamız gerekir.
İşte bu İngiltere devleti, kendisinin bir uzantısı olan Amerikan devleti ve Almanya devletindeki bazı aile şirketlerini, şeytani tarikatları ve hükümet nezdindeki önemli kişileri kullanarak(ve ayrıca onları büyütüp, ünlü yapıp, sahneye çıkartıp ve sonrasındada besleyip), Devlet+Mafya-Tarikat-Gladyo sistemini İkinci Dünya Savaşı öncesinde ve sırasında kurmaya çalışmak istemiştir ve başarılı olmuştur.
Nasıl başarılı olmuştur ve bu Devlet+Mafya-Tarikat-Gladyo sisteminin içinde kimler var?
Devlet: İngiltere-Amerika.
Devleti Yöneten Hanedan(İngiliz/Cermen Milletine Hizmet Ediyor): Windsor(İngiliz Cermen Kökenli) ve Rothschild(Hazar Türk Kökenli) sülalelerinin karışımı
Mafya: Rockefeller-Rothschild-JP Morgan gibi sülale şirketleri
Tarikat: İlluminati, Mason, Bilderberg gibi şeytani tarikatlar
Gladyo: İngilizlerin kontrolünde olan Faşist İktidarlar: İngiliz Ajanı Kukla Hitler ve Kukla Nazi Devleti/Hükümeti, ve İngiliz Ajanı Kukla Stalin ve Lenin'in Sovyetler Birliği'nin Yıkımını Amaçlayan Yeni Sovyet Devleti/Hükümeti.
Bu konu hakkında ayrıntılı bilgileri bu forumdaki başlıklarda bulabilirsiniz.

1929 Buhranı ve Komplo Teorileri

Mesajgönderen TurkmenCopur » 06 Haz 2011, 01:24

1929 Buhranı ve Komplo Teorileri

Son derece dar bir kliğin, sınıf hakimiyetlerini sürdürmek için oluşturduktan mekanizmanın başarısı, gizliliğindedir. Bu giz sayesinde, insanlığa karşı yapılanın sürdürebilme olanağına kavuşmaktadırlar.

Ortaya çıkarılması, çürüyen sistemin röntgeninin kamunun eline ulaşması anlamına gelir. Suç ne kadar büyükse, üstündeki gizlilik kalkanı da o kadar kalın oluyor.

Siyasette komplo teorisi uydurma yok mudur peki? Kuşkusuz vardır.

Hele "emperyalizmin gizli örgütleri" konusunda komplo teorisinden geçilmez. Bunu ortaya atan da bizzat bu merkezdir. Emperyalist hegemonyayı "sırrına ve gücüne erişilmez" bazı gizli örgütlerle ve büyük toplumsal gelişmeleri komplolarla açıklamak, ezen sınıfların kendi egemenliklerini sürdürmesinin araçlarından biridir. Bilim dışı efsaneler de bu insanlık dışı yapının koruyucu kalkanlarındandır.

Tarihi, özellikle feodalizmden bu yana sömürücü sınıfların egemenliğini; "Yahudi-Mason" komplosuyla açıklamak da bu merkezin ortaya saldığı bir teoridir. Dünyayı, tüzüğü Talmud'da yazılı "elifin yönettiği, "ulus ötesi" şirketlerin yerine geçtiği günümüzde, emperyalist hegemonyanın temel aygıtı olan ABD'nin de "elifin mağduru olduğu tezi, CFR kaynaklıdır.

Komplo teorisi ile gerçek arasında ayrım yapmanın biricik yolu bilimdir. Komplo teorisinde olgular tamamen keyfi bir biçimde sınıfsal temele oturmadan yan yana getirilir. Bilimsel yaklaşım bunun tersidir. Komplo teorisinde, komployu düzenleyen güce boyun eğmenin zemini yaratılır, ancak isyan ediliyormuş görüntüsüyle inandırıcılık sağlanmaya çalışılır.

Tarihi ve bugünü sınıf mücadeleleriyle, somut olgularla açıklamak; ona karşı mücadelenin yollarını, araçlarını ve yöntemini belirlemeye olanak verir.
Büyük sermayenin komplo örgütü CFR, Trilateral ve Bilderberg'dir. Bu çağımızın en başat gerçeğidir.

"New Deal" (ABD Büyük Buhranı Programı) Bir CFR Tertibidir

ABD Başkanı Franklin D. Roosevelt döneminde yaşanan krizde (1929-1939) finans sistemi çöktü. Kriz 120 ay sürdü.

New Deal'in güç durumda bulunduğu sırada, son derece sözü geçen Amerikan milyonerlerinden küçük bir grup, yılda bir kere, en sıkı bir gizlilik içinde New York'taki Rockefeller Plaza'da 31158 numaralı odada toplanırlardı. Bu grup, "Özel Görüşme Komisyonu" adını taşıyordu.

Odanın kapısında, "Edward S. Cowdrick, Sanayi İşleri Uzmanı" yazılı bir levha bulunurdu, fakat bu "Özel Görüşme Komisyonu"nun büroda neler görüştüğünü tamamen açıklayamazdı. Telefon rehberinde komisyonun adı yoktu; antetli kağıdı yoktu; bütün kayıtları ve raporları "son derece gizli"ydi.

Özel Görüşme Komisyonu Sekreteri Edward S. Cowdrick, komisyondan olmayan kimselerle konuşurken komisyonun adını hiç geçirmezdi; teşkilattan, "ortaklarım" veya "bana işveren grup" diye söz ediyordu.
Özel Görüşme Komisyonu, bütün dünya sanayici ve maliyeci çevrelerinde adları efsanevi şekilde geçen insanlardan meydana gelmişti.

Komisyon'un toplantılarına veya onun genel faaliyetlerine katılan bazı isimler:


- Lammot du Pont: Du Pont de Nemours E.I. şirketi başkanı.
- Alfren P. Sloan Jr: General Motors Corporation başkanı.
- Harry W.Anderson: General Motors Corporation dışişleri müdürü.
- Owen D. Young: General Electric Company'nin idare kurulu başkanı.
- Edgar S. Bloom: VVestern Electric Company başkanı.
- Eugene G. Grace: Bethlehem Steel Company başkanı.
- Frank A. Merrick: Westinghouse Electric and Manufacturing Company başkanı.
- Harry E. Ward: Irving Trust Company başkanı.
- E.J. Thomas: Goodyear Tire and Rubber Company personel şefi.

Komisyondaki Tröstler

Özel görüşme komisyonunda temsil edilen teröristler şöyle gruplanmıştı:

Morgan Grubu:
United States Steel Corporations (Amerika'nın en büyük sınai şirketi), General Electric Company, American Telephone and Telegraph Company.

Du Pont Grubu: General Motors Corporation (Amerika'nın üçüncü büyük sınai şirketi), E.I. du Pont de Nemours Company (Amerika'nın dördüncü büyük sınai şirketi), United States Rubber Company.

Rockefeller Grubu: New Jersey Standart Oil Company (Amerika'nın ikinci büyük sınai şirketi).

Chicago Grubu: Goodyear Tire and Rubber Company.

Gizli Karargah

Özel Görüşme Komisyonu, 1930'lu yıllarda, stratejik planlar çizen, kullanılacak taktiği gösteren, sendikalı işçilere ve New Deal politikasına karşı açılmış olan savaşın bütün safhalarını idare eden büyük Amerikan sermayedarlarının gizli genel karargahıydı.

Komisyonun idari üyeleri yılda bir kere toplanıyorlardı, fakat onların temsilcileri ve daha küçük memurları sayısız toplantılar yapıyorlardı. Sekreter Cowdrick ise komisyonun en önemli üyelerini gelişmelerden devamlı olarak haberdar ediyor, onlara durmadan kayıtlar ve raporlar gönderiyordu.

Bethlehem Steel Company'nin ikinci başkanı ve Özel Görüşme Komisyonu Başkanı J.M.Larkin, New Deal'in ilk yıllarındaki çalışmalarını şöyle değerlendiriyordu:

"1933 yılı, kurulan birliklerin sayısı, tartışılan konuların çeşitliliği ve önemi, sanayi şirketlerince komisyon üyelerine sorulan soruların çeşitliliği bakımından yarış dışı bir rekor kırdı.

Özel Görüşme Komisyonu ile ilgili ve onu destekleyen şirketler öyle durumlara düştüler ki toplumsal çatışmaları ve kalkınma programının ortaya çıkardığı güçlükleri çözmek için komisyonun tecrübe ve öğütlerine ihtiyaç duydular.
Bununla beraber, yine de çözülmesi gereken bazı karışık meseleler kalıyordu. En önemlilerinden biri bugün serbest rekabete karşı girişilen bir savaşta dövüşmek zorunda kalışımızdır... "

Roosevelt hükümetinin ilk günlerinde, hükümete yakın yüksek çevrelerle ilişkilerini kullanmasını iyi bilen Özel Görüşme Komisyonu iç işlerde hükümet politikasına uygun hareket etti. 1933 Ağustos'unda, Ticaret Bakanı, ticari planlama ve yönetme için bir danışman konseyi kurduğu zaman Gerard Swope ile New Jersey Standart Oil başkanı Walter C. Teagle'ı başkanlığa ve Sınai İlişkiler Bürosu'na, Edward Cowdrick'i de sekreterlik vazifesine getirdiler.

Cowdrick, American Telephone and Telegraph Company'nin başkanı W.A. Griffin'e yazdığı mektupta, özel görüşme komisyonu üyelerinin bu hükümet teşkilatı içinde oynayacakları rolü açıklıyordu: "Her üye şahsen çağrıldı, şirketini temsilen değil; Özel Görüşme Komisyonu'nun adı hiç geçmeyecek... Bu yeni komisyonun (Sınai İlişkiler Bürosu) işi bizim komisyonun işini tamamlayacak ve genişletecektir."

Komisyona Bir "Haberalma Teşkilatı" Eklendi

New Deal'in işçi lehine siyaseti yavaş yavaş beliriyordu. Komisyona göre, şimdi en acil şey, Roosevelt'e ve aynı zamanda sendikalara karşı geniş bir kampanya açmaktı.

Halk işleri uzmanları ve sanayi meseleleri uzmanları, fikir danışmak için çağrıldı. Cowdrick'in kontrolü altında, Geçici İşçi Kanunu'nun ince bir analizi yapıldı ve bütün komisyon üyelerine dağıtıldı. United States Rubber'den Cyrus Ching'in salık vermesi üzerine komisyona bir "Haber Alma Teşkilatı" eklendi.
Daima el altında olan ve bazı şirketlerin sundukları avantajlardan faydalanan komisyon, geniş bir propaganda kampanyası açtı.

Cowdrick bu kampanyanın teşkilatlandırmasına şöyle değiniyordu:

"Bazı kimselerle ve Milli Fabrikatörler Ortaklığı, Birleşik Amerika Ticaret Odası, Milli Otomobil8: Ticaret Odası ve Özel Görüşme Komisyonu'na bağlı bazı şirketlerin Washington'daki büroları gibi bazı teşkilatlarla çok faydalı bağlar kurdum. Genel olarak hükümet memurları ile yüz yüze gelmekten çok, bu bağlar aracılığıyla hareket ettim, çünkü düşündüm ki çok dikkat çekmekten veya onlara baskı yapıyorum inancını vermekten kaçınmak daha iyi olacaktı."

Dini Cemaatlere Destek Taktiği

Komisyonun azgın çabalarına rağmen, işverenler ve işçiler arasındaki ilişkilere dair Federal Kanun yayınlanınca, bu durum komisyonun karşısına yeni meseleler çıkardı.

Komisyonun 1936'da çıkan yıllık raporunda, 1919'daki kuruluşundan beri komisyonun çalışmalarına ilişkin şu değerlendirme yapılıyordu:

"Bu geçen on sekiz yılın hiçbiri 1936 kadar zor olmadı... Çalışmanın tüzüklerle düzenlenmesi güçlükleri, kanunlar ve sendika idarecilerince yapılan şiddetli baskı ile daha da arttırıldı... Özel Görüşme Komisyonu, 1936'da kısmen etkili olmuştu... "

Baştanbaşa değişmiş olan durum, işçi düşmanı yeni taktikler kullanılmasını gerektiriyordu. Bu taktiklerden biri, bazı "dini cemaatleri" ve sivil savunma gruplarını büyük işletmeler ve serbest rekabet yolu ile desteklemekti, Goodyear Rubber Company, Akron'da bir grev sırasında bu tekniği kullanmıştı; Cowdrick şöyle yazıyordu:

"Pazar günü öğleden sonra, Akron'un eski belediye reisi C. Nelson Sparks, kanun ve düzeni koruma birliklerinden bir tanesinin idaresini almayı kabul etti... Radyoda verdiği bir nutukta, kışkırtıcılara şehri terk etmelerini salık verdi. Bir ara, düzeni devam ettirmek için kuvvet göndermeye kandırmak amacıyla valiye baskı yapıldı."

Grev Kırma Teşkilatları

Özel Görüşme Komisyonu aynı zamanda, grevleri kırmak ve başka türlü işçi düşmanı işleri başarmak için başvurabilecek çeşitli Amerikan faşist teşkilatlar hakkında derin bir inceleme ile uğraşıyordu. Anayasa ve Eğitim Birliği, Haçlılar, Cumhuriyet Bekçileri ve Amerikan İnsanları adlı birlikler vardı bunların arasında. 1 Haziran 1936'da Cowdrick, Yahudi düşmanı ve Nazi dostu olan Cumhuriyet Bekçileri teşkilatı hakkında ne düşündüğünü sormak için General Motors'un idarecilerinden biri olan Anderson'a bir mektup yazdı.

Anderson birkaç gün sonra cevap verdi:


"1 Haziran tarihli mektubunuza cevap olarak, Cumhuriyet Bekçileri adlı teşkilattan söz edildiğini duymadığımı söylemek zorundayım. Bizim burada güzel, küçük bir teşkilat var: Kara Lejyon. Belki de odur... "

U.S. Steel Corp. Başkan Yardımcısı A.H. Young'un teklifi ile Cowdrick'in kaleme aldığı bir rapor,8: komisyonun faşist sindirme yöntemlerine ne kadar ilgi duyduklarını açıkça belirtiyordu. Rapor, komisyon üyelerinin incelemelerine sunulan garip bir iş kanunu taslağının ayrıntılı bir raporunu da içine alıyordu.

Söz konusu olan kanunda aşağıdaki madde de vardı:

Hitler'in Kanununu Örnek Aldılar


"İşletmenin müdürü, işletmeyi ilgilendiren meseleleri, memurlar ve işçi adına çözer... Memurların ve işçilerin refahından sorumludur... Memurlar ve işçiler, fabrika birliğinin (hayırhah) kurallarına saygılı davranarak müdüre sadakat borçludurlar."

A.H. Young, Cowdrick'e yazdığı bir mektupta bu hukuki parçayı "Alman hükümetinin bir üyesinden" aldığını söylüyordu.

Bu kanun, Adolf Hitler'in "Milli Çalışma Teşkilatı Kanunu" idi.
Ama ne Özel Görüşme Komisyonu'nun üzerinde çalıştığı projeler ne onların yüksek derecedeki ilişkileri, ne de sonsuz kaynakları, Amerika'da büyük küçük bütün fabrikaları ve maden ocaklarını kaplayan sendikacılık dalgasının önüne geçebildi.

Büyük Sendikalaşma

1937 Mart'ı ile Eylül'ü arasında, altı ay içinde C.I.O.'nun üye sayısı 1 milyon 804 binden 3 milyon 718 bine çıktı. 1938'e doğru Amerika'da toplam sendikalı işçi sayısı, eşi görülmemiş bir rakama 7 milyon 700 bine varmıştı.

C.I.O.'lu gazeteci Len de Caux, 1938 başında, sendika bülteninde: "Daha önce örgütsüz diğer büyük üretim sanayilerinde olduğu gibi maden sanayisinde, otomobil sanayisinde, kauçuk sanayisinde sendikanın kollarını kurmayı başaran C.I.O. günlük ücretlerde bir milyar dolara yakın bir artık elde etti; diğer sanayilerde elde edilen dolaylı kazançlar bunun içinde değil" diyordu.

Amerika'da sendikalaşmamış bir tek büyük sanayi şirketi kalıyordu geriye, bu da Ford Motor Company idi.

Kaynakça
Kitap: Açılım Kıskacı
Yazar: Erol Bilbilik
Kullanıcı avatarı
TurkmenCopur
Genelkurmay Başkanı
Genelkurmay Başkanı
 
Mesajlar: 13983
Kayıt: 29 Eki 2010, 17:26

Dön İngiltere ve Amerika Birliği Faaliyetleri: 2. Dünya Savaşı ve Türk Soyumuzun Baş Düşmanı olan Cermen Menfaat Merkezi'nin Kuruluşu

Kimler çevrimiçi

Bu forumu gezen kullanıcılar: Hiç bir kayıtlı kullanıcı yok ve 1 misafir